باکلوفن

باکلوفن دارویی از دسته شل‌کننده‌های عضلانی است که عمدتاً برای کاهش سفتی و اسپاسم‌های شدید عضلانی ناشی از بیماری‌های سیستم عصبی مرکزی تجویز می‌شود. این دارو برخلاف شل‌کننده‌های معمولی که روی خود عضله اثر می‌گذارند، با تأثیر بر گیرنده‌های خاصی در نخاع، از ارسال پیام‌های تحریکی بیش از حد به عضلات جلوگیری می‌کند. رایج‌ترین کاربرد آن در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) یا آسیب‌های نخاعی است که از گرفتگی‌های دردناک و مقاوم به درمان رنج می‌برند. نکته بسیار مهم در مصرف این دارو، لزوم کاهش تدریجی دوز در زمان قطع مصرف است؛ زیرا قطع ناگهانی آن می‌تواند به سندرم محرومیت خطرناکی منجر شود که با توهم، تشنج و تب بالا همراه است. به دلیل نیمه‌عمر نسبتاً کوتاه، این دارو معمولاً در چند نوبت در طول روز مصرف می‌شود.

سلب مسئولیت: اطلاعات دارویی ارائه شده در این صفحه هرگز نباید به عنوان جایگزینی برای توصیه‌های پزشکان و متخصصان استفاده شود. پیش از انجام هر اقدامی، مراجعه به پزشک یا متخصص مربوطه ضروری است.

  • کاهش اسپاسم و سفتی عضلانی ناشی از بیماری ام‌اس (مولتیپل اسکلروزیس)
  • درمان گرفتگی‌های عضلانی ناشی از ضایعات و آسیب‌های نخاعی
  • کمک به درمان کوتاه‌مدت سکسکه‌های مقاوم به درمان (مصرف خارج از برچسب دارو)
  • کاهش علائم ترک در برخی انواع وابستگی به الکل (با تجویز پزشک متخصص)

  • شروع درمان: برای جلوگیری از عوارض گوارشی و خواب‌آلودگی شدید، درمان باید با دوز کم آغاز شود. دوز معمول شروع ۵ میلی‌گرم، سه بار در روز است.
  • افزایش دوز: پزشک معمولاً هر ۳ تا ۴ روز یکبار، دوز هر نوبت را ۵ میلی‌گرم افزایش می‌دهد تا به دوز نگهدارنده مطلوب برسد.
  • حداکثر دوز مجاز: معمولاً ۸۰ میلی‌گرم در روز (در موارد خاص و بستری در بیمارستان تا ۱۰۰ میلی‌گرم نیز ممکن است تجویز شود).
  • نحوه مصرف: دارو را همراه با غذا یا شیر میل کنید تا احتمال ناراحتی معده کاهش یابد.
  • هشدار قطع مصرف: هرگز به صورت ناگهانی مصرف دارو را متوقف نکنید. قطع ناگهانی می‌تواند باعث بازگشت شدید اسپاسم، توهم، تشنج و افزایش خطرناک دمای بدن شود. کاهش دوز باید تحت نظر پزشک و به تدریج طی چند هفته انجام شود.

  • شایع و وابسته به دوز: خواب‌آلودگی شدید، سرگیجه، احساس ضعف و خستگی، خشکی دهان.
  • گوارشی: تهوع، یبوست.
  • ادراری: تکرر ادرار یا اختلال در تخلیه کامل مثانه (به خصوص در بیماران ام‌اس).
  • عوارض مصرف طولانی‌مدت یا قطع ناگهانی: اضطراب، تپش قلب، توهم، تشنج و سفتی شدید عضلات (ممکن است شبیه سندرم بدخیم نورولپتیک باشد).

  • داروهای تضعیف‌کننده مغز و اعصاب: مصرف همزمان با داروهای ضدافسردگی، ضداضطراب‌ها، داروهای خواب‌آور، داروهای ضدحساسیت (آنتی‌هیستامین‌ها) و الکل، اثر خواب‌آلودگی و سرگیجه را به شدت تشدید کرده و خطر زمین خوردن و آسیب دیدگی را بالا می‌برد.
  • داروهای کاهنده فشار خون: باکلوفن ممکن است باعث افت بیشتر فشار خون شود.
  • داروهای مسکن مخدر (افیونی): افزایش خطر افسردگی تنفسی و کما.
  • داروهای ضد دیابت: ممکن است باعث تغییر در قند خون شود و نیاز به پایش بیشتر قند داشته باشد.

  • موارد منع مصرف کامل: حساسیت شدید به باکلوفن.
  • بیماران با سابقه تشنج یا صرع: باکلوفن ممکن است آستانه تشنج را پایین بیاورد.
  • بیماران کلیوی: دفع دارو از کلیه است. در بیماران دیالیزی یا مبتلا به نارسایی کلیه، دوز دارو باید به طور چشمگیری کاهش یابد (گاه تا ۵ میلی‌گرم در روز) وگرنه خطر مسمومیت و اغما وجود دارد.
  • بیماران سکته مغزی: در این بیماران تحمل دارو پایین است و عوارض روانی (گیجی و توهم) شایع‌تر گزارش شده است.
  • فعالیت‌های نیازمند هوشیاری: به دلیل خواب‌آلودگی شدید، از رانندگی و کار با ماشین‌آلات سنگین خودداری کنید.
مطالب مرتبط با باکلوفن